.jpg)
Column - De berg van de wind
2 September 2011
De berg van de wind
Je kunt tegenwoordig nergens meer "gewoon" bergop fietsen zonder dat te moeten doen voor een goed doel. Het verhaal van de Alpe d'Huzes is inmiddels wel bekend en het gezelschap van 550 dat momenteel in Frankrijk is gaat morgen de Mont Ventoux aanvallen. Ongeveer 17 kilometer klimmen door een van vliegen verzadigd bos en daarna nog 6 kilometer over een kale rotsstructuur. In verzengende hitte. En uiteraard voor een goed doel: KWF Kankerbestrijding. Allemaal ver van je bed, als je geen ervaring hebt met die vreselijke ziekte. Of nog nooit op die berg hebt gestaan. Of nog nooit met Klaasje en Rein Gaastra uit Steenwijk hebt gepraat, initiatiefnemers.
Een paar weken geleden stond ik nog op het hoogste punt van de D974, die over de Mont Ventoux voert. Ook ik ervoer de bijzondere aantrekkingskracht van het lelijkste monster in de wijde omtrek van prachtige Franse dorpjes als Montbrun en Bedoin. Windkracht 9 en gevoelstemperatuur van 3 graden op de top, daar waar wij in ons vakantiestekkie een vaste 30 graden kenden. En toch moesten en zouden we naar boven. Wat heb ik mijn ogen uitgekeken! Door het relatief koelere weer ontbraken de steekvliegen in het bos, maar moesten we ons wel een weg banen, slalommend tussen de vele campers en auto's. Na het beroemde, maar tot een zekere vergane glorie gedegradeerde Chalet Reynard was het "kale" stuk niet meer zo moeilijk. Met een blik van herkenning en ontzag knikten we naar het monument van Tommy Simpson, waarna we met een laatste spurt moeiteloos de top bereikten. Zo'n Citroen van Richard Thalen staat zijn mannetje in de bergen..!
Straks hoeven we met z'n allen niet meer naar dat vermaledijde Frankrijk. Geen Alpe d'Huez of Mont Ventoux. Straks beklimt heel Nederland een zwaar gesponsorde en gesubsidieerde berg ergens in de polder. Geen natuur en geen natuurlijke stijgingspercentages. Een pukkel van 2.000 meter ontsproten aan het brein van ene Thijs Zonneveld, oud wielrenner en columnist. Althans: journalist Dick Heuvelman (van een andere krant) had dit idee al vele jaren eerder. En nog is zijn initiatief niet begraven en heeft de locatie van zijn berg (op en rondom het TT-circuit in Assen) veel meer realiteit en daardoor veel meer potentie. En ofschoon de verhalen van Zonneveld mij meer liggen dan die van Heuvelman moet ik toch partij kiezen voor de laatste.
En dan niet vanwege mijn ongeloof over het bouwen van zo'n berg, want voor mij staat het wel vast dat het kan. Nederland staat, door het door Zonneveld gejatte idee en de daarover door hem geschreven column, in de aandacht van vele buitenlandse TV-stations. De jongens van Jan de Witt hebben weer wat. Afsluitdijk, IJsselmeer, de Deltawerken en nu iets bovengronds. Geweldig! Één ding, Zonneveld: die berg komt het best tot zijn recht ergens in Drenthe. Bel me en ik leg je uit waarom!
Morgenochtend, 3 september 2011, gaat mijn lief tegen de Mont Ventoux op fietsen. En of ze dat nu vanuit alledrie de mogelijke richtingen doet, of kiest voor die ene, gezamenlijke klim vanuit Bedoin, de kinderen en ik zijn machtig trots op haar! Zal haar beleving dezelfde zijn als de Mont Ventoux wordt ingeruild voor die ene kunst-berg in Nederland? Geen last van vliegen, geen kale kilometers in onmenselijke temperaturen, geen 1250 kilometers autorijden om er te komen. Maar ook: geen heroïek, geen verhalen, geen sfeer of emotie. Ach, wat kan mij het ook schelen. Die Zonneveld belt mij toch niet. Morgen fietst mijn Hèlen gewoon "haar" Mont Ventoux. Zet hem op meisje!