Column Hoogeveensche Courant

Ze bestaan nog, die plekken in de wereld die de wereld eigenlijk zelf vergeten is. Moeder Aarde met een geheugenziekte. Plaatsen waar je, als je “Tour de France” roept, onbegrijpende en meewarige blikken krijgt. Meestal hebben ze wel een TV, maar ook die moet je op “die plekken” zoeken met een zaklamp. Hier, op mijn ontdekte plek, waar ik met mijn laptop eindelijk verbinding heb weten te leggen met de rest van de wereld, stond de TV in de keuken van de plaatselijke kroeg. Waar de stereotype kroegbaas één vaste klant bediende en van wielrennen niets moest weten. Hoe moest dat dan met de Aspin en de Tourmalet en de Aubisque. De beste man wist ook helemaal niks van de materiaalproblemen van Andy. Hoe kon dat toch. Bestaan die plekken dan nog echt?

 

Nu ben ik wel vaker in Duitsland geweest en ofschoon onze reisplannen richting Zuid-Frankrijk wezen bevind ik me in het land van Miroslav Klose. En Thomas Müller natuurlijk. En Schweinsteiger en Joachim Löw, de verliezende coach die niet mocht vertrekken en om wie er bijna een TV-show begonnen is om hem te behouden voor het Duitse voetbalteam.

Duitsland is in de ban van het voetbal en zelfs nu nog word ik tegemoetgereden – ja ja, op die zeldzame plek – door auto’s met vlaggetjes eraan. En tot overmaat van ramp wil mijn voetbalgekke zoontje van bijna 7 een voetbalshirt van Duitsland met Klose erop. Gekker moet het niet worden. Waarschijnlijk, zo wordt mij door mijn vrienden verklaard, is de (voetbal-)generatiekloof twee weken geleden begonnen en zullen Nederlanders met kinderen in de leeftijd van die van mij moeten wennen dat deze kinderen kiezen voor het mooie voetbal. En niet meer alleen tégen Duitsland zijn. Weer een bewustwordingsmoment op mijn huidige “plek”.

 

Nee hoor. Het is over met het oorlogsverleden. Er komt een generatie aan de macht, die weliswaar zal herdenken en gedenken, maar die echt niet meer op zoek zal gaan naar de gestolen fiets van opa. Een generatie die weer graag met de vouwwagen op vakantie gaat naar Duitsland. Een generatie die graag naar het Duitse voetbalelftal kijkt.

En papa, ach, die moet zich maar aanpassen. Wat een onzin, dat geklets over het verleden ’40-’45 of die finale in 1974.

 

Dus zit ik nu met een heel ander gevoel op mijn “plekje”. Het is vakantie en Duitsland zucht, net als heel Europa, onder een verzengende hitte. Op het moment dat ik dit schrijf druppelen de eerste voorbodes van een langverwacht onweer en nattigheid binnen. De Tour kende vandaag (woensdag) een rustdag. Morgen gaan we weer kijken in de keuken bij die Kneipe.

 

Vlak voor ik afreisde naar mijn “plek” zag ik op de flanken van een Pyrenee Andy Schleck ineens stilvallen vanwege een slecht schakelend versnellingssysteem. Mijn eerste gedachte ging uit naar de arme materiaalman bij de Saxo Bank ploeg, maar toen ik Contador vervolgens weg zag rijden om maar zo veel mogelijk voorsprong te pakken zag ik iemand die de Tour wilde winnen. Gewoon, volgens de regels van het spel.